Manuskrypt Walters Ms. W.658, znany jako Kitāb‑i baḥriye, czy też Księga o nawigacji to monumentalne dzieło nawigacyjne autorstwa Piri Reisa (zm. 962 r. n.e. AH/ 1555 r. n.e.). Pierwotnie stworzone w 932 r. n.e. AH / 1525 r. n.e. i dedykowane sułtanowi Sulejmanowi I (Wspaniałemu). To wspaniałe dzieło na temat nawigacji zostało później przeredagowane i rozszerzone. Niniejszy rękopis, sporządzony głównie pod koniec XI w. n.e. AH/ XVII w. n.e., oparty jest na późniejszej, rozszerzonej wersji i zawiera około 240 znakomicie wykonanych map, m.in. mapę świata z zarysem obu Ameryk (karta 41a) oraz mapy linii brzegowych (zatoki, przylądki, półwyspy), wysp, gór oraz miast basenu Morza Śródziemnego i Morza Czarnego.
Na mapach znajdują się przykuwające oko róże kompasowe (wind roses), które pełnią zarówno funkcję praktyczną (kierunkowania mapy), jak i estetyczną. Są integralną częścią sztuki kartograficznej tego rękopisu.
Co to jest róża kompasowa?
Róża kompasowa, róża wiatrów, róża kierunków geograficznych, to okrągła tarczy z podziałką stopniową lub rumbową i zaznaczonymi kierunkami według stron świata, nanoszonej na stare mapy morskie i stosowanej przez żeglarzy przed wprowadzeniem kompasu magnetycznego. To graficzny układ kierunków na mapie pokazujący kierunki świata: północ, południe, wschód, zachód oraz ich pośrednie punkty.
W Kitāb‑i baḥriye róże wiatrów często przybierają formę wielopromiennych kolorowych i często złoconych gwiazd, wokół których rozmieszczone są detale mapy morskiej, linie żeglugowe czy opis topografii.
ZADANIE DOMOWE:
Wybrać jedną z kart z mapami z Książki o nawigacji i zrealizować własny projekt: kopię lub mapę dowolnego obszaru inspirowaną tym manuskryptem.
